Η  γη είναι ένας υγρός πλανήτης. Επί χιλιάδες χρόνια οι ποιητές έχοντας ως πηγή έμπνευσης τα κύματα και την θάλασσα έγραψαν στίχους που καλύπτουν την ευαισθησία του Ριμπώ  (Rimbaud)  ΄ Ελαφρύτερος από ένα φελλό χόρεψα πάνω από τα κύματα . Μέχρι τον θεατρισμό του Κάρολ, "και ήρθαν επιτέλους δυνατά και γρήγορα, και πάλι , και πάλι , κα πάλι – αναπηδώντας μέσα από τα αφρισμένα κύματα, σκαρφαλώνοντας στην  ακτή ΄

Αλλά πέρα από τις λογοτεχνικές μεταφορές που καλύπτουν  κάθε σχεδόν ανθρώπινο συναίσθημα , τι ακριβώς είναι η θάλασσα και τι η υποβρύχια φωτογράφιση.

Εμείς στην Ελλάδα την γνωρίζουμε, τουλάχιστον οπτικά. Ξέρουμε το μπλε χρώμα της και έχουμε ακούσει για το μεγάλο και τρομακτικό βάθος της.

Παρότι έχουμε 3300 νησιά και το 80 % των Ελλήνων ζει παραθαλάσσια , ο μέσος Έλληνας την γνωρίζει ελάχιστα.

Σε αντίθεση, γνωρίζουμε πολύ καλά τις παραλίες. Εκεί που ακουμπά, εκεί που τελειώνει ή εκεί που αρχινάει, ανάλογα πως το βλέπει ο καθένας. Για τους πολλούς εκεί που τελειώνει για τον υποβρύχιο φωτογράφο, εκεί που αρχινάει.

Έτσι έχουμε φτιάξει τόσα πολλά  στις  μικρές παραλίες μας για να χωρέσουμε όλοι μαζί και να τις χαρούμε και δεν έχουμε σκεφτεί να απλωθούμε με άνεση στην απεραντοσύνη της  όπου δεν θα χρειαζότανε να κάνουμε τίποτα.

Εκεί τα έχει κάνει όλα αυτή. Μας έχει φτιάξει ένα τεράστια κόσμο με  χιλιάδες ζωντανούς οργανισμούς, πολλαπλάσιους από αυτούς που  συναντάμε στο φυσικό μας περιβάλλον στην ξηρά.

Τα χρώματα που θα συναντήσουμε δεν υστερούν από τα πιο πολύχρωμα σημεία της ξηράς.

Η γνώση που έχει αποκτήσει ο άνθρωπος στην εποχή μας είναι το μεγαλύτερο εργαλείο που έχει για να μπορέσει να χαρεί την θάλασσα.

Μια γνώση που δεν την έχει χρησιμοποιήσει ο μέσος Έλληνας, γι΄αυτό και μένει στην παραλία.

Ο Έλληνας φωτογράφος όμως τι ξέρει?

Νομίζω και εδώ δεν αλλάζει η στατιστική, ίσως είναι ακόμη χειρότερα. Φυσικά υπάρχει λογική δικαιολογία. Η φωτογραφία γεννήθηκε στη ξηρά. Ο καθένας  μπορεί να φωτογραφίσει στην ξηρά και μάλιστα με την βοήθεια της τεχνολογίας των τελευταίων χρόνων μπορεί να το κάνει πολύ καλά. Οι δύσκολες  συνθήκες φωτογράφισης στην θάλασσα κάνουν το σπορ να είναι πραγματικά για πολύ λίγους.

Γιατί όμως αυτό?

Καταρχήν, ο φωτογράφος του βυθού πρέπει  να είναι  όχι απλά δύτης, αλλά πολύ καλός δύτης. Να τονίσω βέβαια ότι τα κριτήρια που βάζω είναι για να πετύχουμε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα  δηλαδή να έχουμε καλές  φωτογραφίες.

Και μόνο η σκέψη της αυτόνομης ή της ελεύθερης κατάδυσης, αποκλείει το 99% των ανθρώπων.

Δυστυχώς δεν γνωρίζει ο μέσος Έλληνας να βάζει σωστά το κεφάλι του μέσα στη θάλασσα. Η βαθιά άγρια θάλασσα τρομάζει. Η κατάδυση φέρνει σκέψεις διάφορες και ξενικές, όπως απότομη ανάδυση, πλευστότητα, άζωτο, ώρα μηδέν, παγίδα 9 μέτρων, έλλειμμα αέρα και πολλά άλλα. Για τον υποβρύχιο  φωτογράφο αυτά δεν υπάρχουν.

Αυτά  είναι παρελθόν τότε παλιά που ξεκινούσε τις καταδύσεις. Έχει τόσο μεγάλη εμπειρία που καταδύεται  σαν να περπατάει στην ξηρά. Δεν έχει άγχος αν τελειώσει ο αέρας στην μποτίλια του γιατί απλά έχει σχεδιάσει καλά την βουτιά του.

Δεν τον απασχολούν τα υποβρύχια ρεύματα γιατί έχει γνώση των νερών που βουτάει, ούτε οι λευκοί καρχαρίες και τα γιγάντια χταπόδια και καλαμάρια .Αυτά  ξέρει ότι  δεν υπάρχουν, τουλάχιστον στην περιοχή που βουτά  και από την εμπειρία του απλά  προσέχει τους … αχινούς!!

Όλο το πνεύμα του  είναι στο φωτογραφικό κάδρο, στο φωτισμό, στην ταχύτητα του κλείστρου, στην  φωτογραφία, στον εξοπλισμό , γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να κάνει καλή φωτογραφία όπου να αν βρίσκεται.

Εάν ο φωτογράφος δεν είναι καλός δύτης δεν θα πάθει τίποτα, απλά θα χάσει τον χρόνο του. Ούτε κατάδυση θα χαρεί αλλά και το αποτέλεσμα μάλλον θα είναι μέτριο.

Ποιος  όμως μπορεί να γίνει δύτης?

Όποιος το επιθυμεί, αρκεί να μην έχει σοβαρά προβλήματα υγείας και να ξέρει κολύμπι.

Άρα οι περισσότεροι. Μην αποκλείεται λοιπόν  τους εαυτούς σας χωρίς να το μελετήσετε λίγο περισσότερο.

Στην Καβάλα μας υπάρχουν  δύο εξαιρετικές σχολές καταδύσεων όπου μπορείτε να μάθετε τα πάντα και να αποκτείστε το απαραίτητο πτυχίο που θα σας οδηγήσει με ασφάλεια και σιγουριά στον υποβρύχιο κόσμο.

Πρέπει να είσαι όμως και φωτογράφος. Τι είναι τώρα αυτό. Τι θα πει  φωτογράφος?

Εδώ απαντάς γρήγορα, ειδάλλως πρέπει να μιλάς για πολύ ώρα.

Εγώ θα έλεγα ότι φωτογράφος είναι αυτός που  κάθε πάτημα του κλείστρου, το κάνει  με την σκέψη ότι αυτή η φωτογραφία που θα παραχθεί  θα γίνει κορνίζα και θα εκτεθεί στο κοινό.

Τόσο απλά. Είναι για μένα  κάτι πολύ απλό και ταπεινό. Κάτι που δεν πρέπει να το αποκλείεται για τους εαυτού σας χωρίς μια δεύτερη  σκέψη.

Αξίζει όμως κανείς να κάνει καταδύσεις και υποβρύχια φωτογραφία στην περιοχή μας?

Στην ευρύτερη περιοχή της Καβάλας έχουμε δεκάδες χιλιόμετρα με μοναδικές παραλίες, τόσο εκπληκτικής ομορφιάς που κρατούν τους ανθρώπους σε αυτές και λίγοι εξορμούν με καταδυτικό εξοπλισμό στον βυθό. Μεγάλο λάθος.

Τυχεροί οι δύτες στην  περιοχή μας. Πολλές και μεγάλες ξέρες περιμένουν τους γνώστες να τις χαρούν, πολύ κοντά στις ακτές, σχεδόν παραθαλάσσια, με βράχια που φαντάζουν μικρές Άλπεις ύψους 20-25 μέτρα, το τέλειο βάθος για ερασιτεχνικές καταδύσεις.

Νερά που δεν κρύβουν κανένα απολύτως κίνδυνο. Εγώ προσωπικά επιχειρώ στα μέρη μας σχεδόν 25 χρόνια και ο μόνος κίνδυνος που έχω ζήσει είναι η ζαλάδα από την ομορφιά του βυθού. Μπορεί να υπήρξαν δύσκολες στιγμές που προέρχονται από υπερβολική παραμονή στο νερό αλλά ο πραγματικός κίνδυνος δεν προέρχεται από την θάλασσα.

Δεν υπάρχουν τεράστια καλαμάρια στα νερά μας, μακάρι να υπήρχανε, για να τα φωτογραφίζαμε, αλλά ο μόνος κίνδυνος είναι ο κακός μας εαυτός.

Η κατάδυση στατιστικά είναι ένα σπορ που από πλευρά  ατυχημάτων είναι ασφαλέστερο από το ποδήλατο.

Εάν και εφόσον έχουμε σχεδιάσει την κατάδυση και τηρούμε τους κανόνες ασφαλούς κατάδυσης και πλεύσης και φυσικά δεν ξεπερνάμε τις φυσικές μας ικανότητες όλα είναι υπέρ του αυτοδύτη.

Τι θα δούμε για να μας ξελογιάσει?

Πολλές από τις φωτογραφίες που όση ώρα μιλάω βλέπετε δεν είναι από άλλα άγνωστα και μακρινά νερά. Είναι από τα νερά μέσα και παραπλεύρως  της πόλης μας , καθώς και από το νησί μας  την Θάσο.

Όλα αυτά τα έχετε δει, αλλά τα έχετε προσπεράσει.

Είναι όλα εδώ δίπλα μας

Με μία μάσκα και ίσως βατραχοπέδιλα και σύμμαχο τον καιρό, μπορεί ο καθένας να κολυμπήσει  παραθαλάσσια, με προσοχή στις κινούμενες βάρκες, να τα βρει όλα και να τα απολαύσει, να γνωρίσει νέα δεδομένα  για την Καβάλα μας, να γεμίσει λίγο πιο παραγωγικά την επίσκεψή του σε μια παραλία.

Σας καλώ να το κάνετε. Είναι εύκολο και δημιουργικό, ειδικά για τα παιδιά.

Δεν είναι απαραίτητο λοιπόν για να απολαύσει κανείς το βυθό να το κάνει μέσο της αυτόνομής κατάδυσης, μπορεί και με την ελεύθερη κατάδυση που θέλει μόνο μια μάσκα βατραχοπέδιλα και την απαραίτητη πάντα ασφάλεια για τα κινούμενα σκάφοι.

           Όλες αυτές οι φωτογραφίες που βλέπετε περιέχονται στο βιβλίο μου με τίτλο ΄υποβρύχιες  Διαδρομές¨ που έχω εκδώσει το 2008. Μαζί με πολλές άλλες στο βιβλίο αυτό εκπληρώνω  ένα νεανικό μου όνειρο, να μεταφέρω όλα αυτά που βλέπω εκεί κάτω σε όλους  αυτούς που δεν έχουν την τύχη να πάνε μόνοι τους να τα δουν.

Ευχαριστώ πολύ.