Ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καβάλας ήταν προσκεκλημένος σε μια από τις πρώτες συνεστιάσεις του Κεντρικού Ροταριανού Ομίλου Καβάλας, για την νέα Ροαταριανή χρονιά.

Η ομιλία του έγινε στο πλαίσιο του εορτασμού της επαγγελματικής δράσης στη οποία είναι αφιερωμένος ο μήνας Οκτώβριος από το Ρόταρυ.

Ο κ. Κεβρεκάκης συνοδευόμενος από την σύζυγό του κ. Σούζη Μαυρομμάτη, διευθύντρια του Επιμελητηρίου Καβάλας έγινε δεκτός με ιδιαίτερα φιλικές διαθέσεις από τα μέλη του Ροταριανού Ομίλου, στα οποία ανέπτυξε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που άπτεται της σπουδής του.

«Η Δικαιοσύνη και οι συλλειτουργοί της»

Στο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνονται δικαστές και δικηγόροι, δίνοντας μια εικόνα, για το τι είναι δικαιοσύνη και αν οι συλλειτουργοί της βοηθούν στην απρόσκοπτη και ανεξάρτητη λειτουργία της.

Ο κ. Κεβρεκάκης είπε, πως η δικαιοσύνη στο πιο βαθύ της νόημα, γίνεται αισθητή όταν λείπει. Όταν παραβιάζεται. Γι’ αυτό θα λέγαμε πως η έννοια της Δικαιοσύνης προσομοιάζει με την έννοια του Πολιτισμού, της ευγένειας, του ήθους, της φιλίας.

Η κοινωνική ειρήνη, προϋποθέτει την διασφάλιση της Δικαιοσύνης.

Δεν έχει σημασία σε ποιο τομέα της ζωής ο πολίτης χάνει το δίκιο του, αλλά εκείνη τη στιγμή αναζητά τον Δικαστή του. Τον συλλειτουργό μαζί με τον Δικηγόρο της Δικαιοσύνης. Άρα λοιπόν η Δικαιοσύνη μιας χώρας κρίνεται από τους Δικαστές της.

Ο Δικαστής όμως άλλοτε δικαιώνει άλλοτε τιμωρεί και άλλοτε λέει στον πολίτη πως το  Κράτος μπορεί να τον έβλαψε άλλα δεν τον αδίκησε.

Η αξιοπιστία του Δικαστή μετριέται με μια εκ των προτέρων ηθική και κοινωνική αποδοχή η οποία καθιστά την απόφασή του κοινωνικά αποδεκτή.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

Πρόκειται όμως για ένα μύθο;

Αν δούμε την Δικαιοσύνη ως εξουσία ή ως λειτουργία μέσα σε μια διάκριση εξουσιών του κρατικού φαινομένου, (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική) τότε η απάντηση θα είναι καταφατική.

Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη που ιστορικά την καθιέρωσε ως την κατ’ εξοχήν ατομική ελευθερία.

Στο Σύνταγμα της Φρανκφούρτης το 1849 η Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ήταν στο κεφάλαιο των Ατομικών Ελευθεριών και σήμερα είναι στο δικό μας Σύνταγμα.

Στο άρθρο 20 που αφορά το κεφάλαιο των Ατομικών Ελευθεριών είναι η ουσία της Ανεξαρτησίας. Είναι η διάταξη που λέει ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια.

Η προστασία βέβαια είναι υπόθεση των αδυνάτων και όχι των ισχυρών. Γιατί η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο ελπίδας. Γι’ αυτό η ανεξαρτησία της δεν αποτελεί μια καθολική, νομική πραγματικότητα εμπειρικά επαληθεύσιμη, αλλά ένα αίτημα στο διηνεκές. Μια συνεχή πάλη για την ελευθερία και υπέρ του δικαίου, που κατακτιέται ή χάνεται από τον Δικαστή πάνω στην Έδρα.

Αν οι Δικαστές μας βλέπουν το έργο τους σαν άσκηση ενός τμήματος της κρατικής εξουσίας, το παιχνίδι είναι εξ ορισμού χαμένο. Αν όμως το δουν σαν προστασία του πολίτη, από οποιαδήποτε αυθαιρεσία, αν δουν την κάθε υπόθεση με αμεροληψία, με ηρεμία, ευπρέπεια και ανθρωπισμό, με ψυχραιμία, ανοχή και υπομονή, αλλά και αγάπη που είναι μια έννοια σύμφυτη με το λειτούργημά τους τότε οι Δικαστές μας θα έχουν κερδίσει την ανεξαρτησία τους μέσα στην ίδια τους την συνείδηση.

Συλλειτουργοί όμως εκτός από τους Δικαστές είναι και οι Δικηγόροι .

Στην Ελλάδα υπάρχει πολυνομία. Το επάγγελμα του Δικηγόρου μπορεί να θεωρείται ως το πλέον κοινωνικό ή κοσμικό, όμως είναι απόλυτα μοναχικό και δύσκολο.

Η μοναξιά του Δικηγόρου είναι η πηγή από την οποία προέρχεται η υποχρέωση για  χρηστότητα ιδιαίτερα αυστηρή. Παλεύεις με την συνείδηση, με τα κείμενα, με την συγγραφή , με το Δικαστήριο, τους πελάτες , με τον εαυτό σου είπε ο κ Κεβρεκάκης.

Παράλληλα καταπιέζεις τις επιθυμίες σου, παραμερίζεις τις προσωπικές σου επιθυμίες, είσαι στρατευμένος. Ποτέ δεν αμείβεσαι για την ποιότητα του έργου σου, ούτε για τον χρόνο που δαπάνησες και πάντα τρέχεις. Ζεις και κινείσαι δίπλα σε ανθρώπους που κρέμονται από τον δικηγόρο. Μια διαδικασία γεμάτη ένταση, εναλλασσόμενα συναισθήματα, στιγμές που σε αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα.

Και όμως παρά τις δυσκολίες είναι ένα επάγγελμα, ζωντανό, παθιασμένο.

Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, όμως όλοι μας είμαστε θραύσματα αντιφατικότητας.

Κρυφή ελπίδα των παθιασμένων η Δικαίωση, όποιο νόημα κι αν της δίνουμε.

Έχει όμως δικαίωμα ο Δικηγόρος να αρνηθεί την υπεράσπιση υποθέσεων σε εγκλήματα με ιδιαίτερη κοινωνική απαξία; Όπως ο έμπορος ναρκωτικών, ο βιαστής, ο έμπορος παιδικής πορνογραφίας.

Η άποψή μου είπε ο κ Κεβρακάκης είναι κατηγορηματική . Όχι.

Η απόδοση της συγκεκριμένης ιδιότητας στον κατηγορούμενο απαιτεί αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Μέχρι τότε τεκμαίρετε αθώος. Και ο καθένας έχει δικαίωμα στην υπεράσπιση.

Άλλωστε -κατέληξε ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καβάλας - άπειρες είναι κα οι εκδοχές της αλήθειας. Μια Περσική παράδοση λέει: «  Η αλήθεια είναι ένας  καθρέφτης που έπεσε από τα χέρια του Θεού και έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια.